Goed, ik ben gestopt.
Flientje met d'r Marlboro-lightjes, Flientje onder het afdakje, Flientje die altijd d'r aansteker kwijt is, Flientje van de overvolle asbak is sinds 3 dagen weer gewoon: FLIENTJE.
Ik ben dus gestopt. Lijken de lichamelijke ontwenningsverschijnselen nog wel te doen, is de drang naar het opsteken, inhaleren, aftikken met mijn duimgagel, om-en-om linker-rechtermondhoek uitblazen van rook en het doven van een sigaret groot. Ik probeer het maar een stapje voor te zijn: Als ik dan een sigaret op zou steken, dan proef ik de rook, word ik duizelig en voel ik me een enorme loser. De romantiek van de sigaret moet eraf. Dus ik denk niet meer aan sigaretten maar aan shaggies. Die vieze smerige sjekkies met aan het verbruinende uiteinde een paar draadjes. En dan het liefste buiten in een regenbui. De smerigste omstandigheid om een heel smerig sjekkie te roken, want de vloeipapier wordt dan nat en gaat knetteren en heel vies ruiken. Plus dat als je in de regen staat te roken de rook meer in je kleding trekt en dat vind ik ook vies. Het helpt me wel, die gedachte. Ik ben immers bijna 3 dagen gestopt. Dat is wel gemiddeld anderhalve dag langer dan de voorgaande stoppogingen.
Mijn vriendje is al eerder gestopt met roken, maar kan in tegenstelling tot mij, voor de gezelligheid een sigaretje roken zonder er dan gelijk weer aan te beginnen. Hij is medogenloos: Het pakje sigaretten dat in de auto ligt voor het oefenen met de band, uitgaan of wat dan ook, blijft daar en wordt buiten mijn blikveld gelegd als ik de auto instap.
